Tama kayo, ang South Korea ay kilala rin sa bansag na “The Land of the Morning Calm.” At pangarap kong makapunta sa bansang ‘yan balang araw. Kung suswertehen ay ngayong taon sana. Tingnan mo naman kasi ang imahe sa baba. Hindi ba talaga namang magiging kalmado hindi lang umaga kundi buong araw ng buong buhay mo.

I attended two events last Sunday. The first one was the birthday party of my inaanak, Hershey – cute daughter of Ada – at the Big Red Barn.  Buti na lang at naka red talaga ako.

And of course, the other one was Pau and Mau’s wedding.  Reception @ Wack-Wack Country Club. Cool di ba? Wala akong picture nung mga kinasal, kaya yong pic na lang nung umattend. LOL

Galing akong Makati Med pabalik na sa office nang may nakita akong gagong banyagang ka holding hands ang isang exotic na pinay. Pula ang traffic light ngunit tuloy pa rin sila sa pagtawid hanggang pumito ang traffic enforcer. Hinila ng pinay ang gagong banyaga. Nagpupumiglas ang mokong. Ayaw pumayag ng lokoloko na bumalik sa sidewalk. Minumura pa nya ang traffic enforcer na tila sya ang tama. Tinititigan ko lang sya habang hinihintay n’yang tumingin ang traffic enforcer sa kanya upang murahin harap-harapan. Ngunit dedma ang pulis pangkalawakan este ang traffic enforcer. Kaya ayun, nag mukhang loser ang mokong habang mura nang mura sa kawalan. Kapal ng mukha.

I feel like a frail old man. Dammit, I’m getting old by the minute.

Pababa ako ng escalator nang makita kong malakas ang ulan. ‘Yan and dahilan kung bakit may ilang taong umaakyat na naman pabalik ng building dahil wala silang payong. Isa ako sa kanila. Kaya dali-dali akong bumalik sa opisina para manghiram ng payong. At sa awa ng diyos ay nakakuha naman ako.

Subalit nang makababa na ako ng building ay wala na palang ulan. Parang gago. Feeling ko tuloy e pinaglalaruan ako ng tadhana. Hahaha. Drama.

Anyway, ayun dumerecho ako sa Sbarro along Ayala. Hinintay ko si kaibigang Siops dun kasi nagpalibre ako sa kanya. Grabe, andami naming kinain. Pero mas madami akong kinain kesa kay Siops. Nakakautot nga sa dami e. Kala ko nga majejebs ako sa office e. Pero mali pala ako.

Tapos nang pabalik na ako sa office, wala ng ulan. Normal na paglalakad lang ang ginawa ko tapos bumaba lang ng underpass. Tapos pagakyat ko, ayun na naman. Parang may bagyo sa lakas ng ulan. Labo. Buti na lang at may dala akong malaking payong.

Yon lang. Gusto ko sanang magkape kaso kelangang pigilin ang silakbo ng damdamin. Baka kasi bumilis ang tibok ng aking puso at biglang ma-inlove ako. Hahaha. Adik.

Mga naka-jacket ang kasama ko dito sa office. Talagang mukha silang nilalamig. Pero bakit ako, hindi? Siguro makapal na talaga ang balat ko. Pati ata mukha. Hahaha. Partida pa wala akong underwear. Este undershirt. LOL

Hindi na sumasakit ang mata at ulo ko kasi nadala ko na ang mahiwagang salamin. Hindi ‘to yong mahiwagang salamin ni Boy Abunda. Eto ay reading glasses lang. Hehe.

Lapit na mag-lunch. Hehe. Kainan na.

It was my first day at work yesterday. Nothing fancy, really. I just filled up countless forms, read lots of slides about the company and stuff, and got myself an access card. And sat in front of the computer until the clock ticked 5:30 PM.

I’m still looking for a place to stay here in Makati. I’ve made several calls to different brokers and was able to make an appointment with only one of them. I’ll be viewing a unit at noon today. Hopefully I’ll like the place and eventually settle everything so that I can move in this coming weekend.

I have with me a John Grisham novel. Yep, I failed to finish it last week because I got busy. But I’m trying catch up. Good thing the story is becoming more and more exciting. So that’s all for now folks. Will try to update this blog frequently. I won’t promise, though. LOL