I waited for more than forty minutes this afternoon just to have a haircut. When it was my turn, the only available staff was a young Chinese lady. I liked her right away because she can converse in English pretty well. I told her to trim the sides short but to leave the top untouched so that I can make it a bit spiky.

She then asked where I’m from. As always, I asked her to guess. She said it’s hard to guess so I gave her a clue that it’s near Malaysia. “Indonesia!” she answered. I just shook my head and smiled. “Thailand?” she guessed once more. “I’m from the Philippines,” I replied just to finish off the game.

Afterward, I asked her how old she thinks I am. “I think you’re twenty three,” she answered without hesitation. This put a wide smile on my face but I did not answer back whether she’s correct or not. After a couple of minutes she told me that I still haven’t revealed my age yet. I just told her that it is something close to that. “But I think I know where you are studying,” she continued. I couldn’t help but smile more. She genuinely thought that I was a student. “I bet you’re studying in APIIT!” she said referring to the Asia Pacific Institute of Information Technology. So as to avoid lying, I just smiled again.

Though she was very nice to me, I didn’t give her a tip. LOL

“And forget not that the earth delights to feel your bare feet and the winds long to play with your hair.”  – Kahlil Gibran

Click on the thumbnail to view the image in full size.

Madalas, nakikita ko ang aking sarili na nagiisip. Maraming mga bagay-bagay na tila hindi mawala-wala sa aking isipan. Akala ko minsan ay ayos na ngunit heto na naman, bumabalik.

Noong mga nakaraang buwan, palagi kong naiisip ang posibleng pagpunta ko sa Ireland upang doon magtrabaho. Medyo nalulungkot ako masagi lang sa isip ko ang layo ng nasabing bansa sa Pilipinas. Tapos dagdagan mo pa ng winter, spring, summer or fall. (Hindi ako kumakanta habang tina-type ko ang four seasons). Pero kung magiging objective ako, wala namang pagkakaiba ang layo na yan kung ikukumpura sa layo ng Kuala Lumpur sa Pilipinas. Kasi dalawa o tatlong beses lang rin naman ako kung umuwi sa Pilipinas na pwede ko rin namang gawin kong matutuloy ako sa Ireland. Pero hindi pa naman ito kailangang problemahin kasi wala pa namang offer. Matagal ko nang natapos ang series ng interviews. Preliminary interview, technical interview sa Ireland, techanical interview sa Ireland + US, at HR sa Ireland. Astig nga kasi tatlo kaming nagconference galing sa 3 iba’t ibang kontinente. Pano hindi magiging cool ‘yon, di ba? Kaso nga lang hating gabi sa akin at umaga at hapon naman sa ibang partido.

Kinoconsider daw ako ngunit syempre ang kalaban ko rin sa posisyon ay sangkatutak kasi kumukuha sila ng tao sa buong mundo. United Colors of Benetton nga ata doon e. Pero hindi ko naman ine-expect na matatanggap ako kasi kulang ang experience ko na nakasaad sa requirements. Masaya na ako na natapos ko ang buong interview process. Ang cool kasi e. Tapos yong agent pa ay tumatawag sa kin 30 minutes before ng scheduled interview. Aba aba, para akong may secretary. Parang, “Hey Jun, this is to remind you of your technical interview scheduled at 2:00 GMT today. Three technical managers will be interviewing you. Please email me after. Good luck.” Ganyan ang mga interviews ko. Mga apat o limang beses na ganyan.

Binabalikan nila ako paminsan-minsan pero hindi ko alam ang gusto nilang mangyari kasi wala pang konkretong status ang oportunidad na ‘to. Pero di ko na iniisip. Come what may sabi nga isang taong malapit sa puso ko. Naks. Jowk.

Kaya ngayon, todo job hunting na muna ako sa Malaysia at Singapore. Pero mahirap sa panahon ngayon dahil may krisis pang-ekonomiya. Kung hindi naman ako siswertehin ay malamang uuwi na lang muna ako sa Pilipinas. Magaalaga na lang ako ng mga pamangkin ko. Tuturuan ko silang magprogram. Hahaha.

Click here to see more pictures. You need to be one of my contacts in Multiply to view the album. If you already have an account, invite me now. Otherwise, call your Yaya and tell her she’s a damn loser. LOL

How I wish I was in my room just watching the Australian Open. This sure is an exciting match.

Hindi naman ako mahilig magmura. Lalo na ang pagmumura nang malakas. Madalas ang nasasabi ko lang ay mahinang “Stupid!” o kaya “Stupid f*cker!” pag sobrang nakakabdtrip. Pero minsan masarap ang pakiramdam pag nailalabas mo ang sama ng loob sa pamamagitan ng pagsambit ng “Syet” na malagkit.

Marami akong gustong murahin ngayon. Pero wag na lang. Sayang lang sa oras. Irereserba ko na lang energy ko sa pagsigaw mamaya habang nanonood ng Australian Open. Puyatan na naman ‘to.

At hindi din ako pupunta sa gym. Tsaka na lang ako pupunta kapag wala na akong trabaho. At by that time, tapos na din ang aussie open.

Napamura ako kanina lang dahil sa tagal kong naghintay ng taksi. Bad trip talaga ‘tong mga tsuper na ‘to. Ayaw akong pasakayin. Halos isang oras akong naghintay. Bus lang din ang binagsakan ko. Bwisit. Sabi ko e sana ma-flat ang mga gulong nila. Hay gulay.

Weekend pa lang e nagplano na ako na aagahan kong pumasok para makauwi din nang maaga. Pero sa kasamaang palad ay hindi nakisama ang tadhana. Bwisit talaga.

Bukas, malamang e bus na ang target ko.

Tapos kanina sa pantry, nahulog pa ang wallet ko habang may hawak akong mug na may mainit na tubig. Natapon ang tubig. Bwisit. Ang sayang Lunes.

Some random things that occupy my almost idle mind now.

1. Getting a new job.
2. Missing my family back home especially my cute nephews.
3. Craving for another serving of the toasted peanut butter sandwich I had just this morning.
4. Thinking of buying a new camera. DSLR or just a nice point-and-shoot? Or none? Need to save. Need to save.
5. Planning for the singapore trip this coming Chinese New year. A shitty thing happened yesterday. I bought 3 wrong tickets. Stupid me.
6. Listening to some old love songs. How chessy it can get? We’ll see.
7. Waiting for the lunch break. I cooked deep fried calamares. But I did not bring vinegar. And I forgot to bring aluminum foil that I can use to heat it in the oven toaster. Hay.
8. Realizing I’m one heck of a luck guy. Thankful. Yes, I’m thankful. Don’t really know why I’m feeling so thankful today. There’s always a reason to be thankful, I guess.

Did I say almost idle mind?

Iyan ang mga katagang binitawan ng aking boss. Adik kasi ‘tong boss ko. Nagresign ba naman tapos hanggang huling araw na lang s’ya ng Enero. Adik talaga. Tapos ako ay hanggang Pebrero 24 pa.

Sa isang fruitstand

Jun:  Ale, meron ba kayong seedless na ubas?

Deadma ang ale. Inaasikaso ang isang lalaking kustomer na kasing tanda nya. Nakikipagflirt siguro. Nagtanong muli si Jun.

Jun:  Ale, excuse me. Meron ba kayong seedless grapes?

Medyo mukhang nainis ang tindera at ito’y lumapit kay Jun.

Ale: O ayan, ayan. Boneless yan.

Hahaha. Susme.

Why I’m leaving the company:

The Scene:

In a meeting room, Jun is waiting for his superior for his quarterly performance appraisal. His boss arrives and sits next to him. Jun is feeling a little uncomfortable because he thinks something is not right.

Boss: Good morning, Jun. How are you? Ev’rything alright?
Jun: Ya, I’m cool. How about you?
Boss: Great. Shall we start?
Jun: Umm. Can I ask you something first?

Jun becomes a little bit tense.

Boss: Sure. What is it?
Jun: I don’t know… but… I’m not sure if it’s just me or your boobs really got bigger?

His boss stands up – with an angry face – and slaps Jun’s face.

Boss: I think tomorrow will be your last day. Good luck.

She walks out and slams the door.

‘Yan ang sabi ng matatanda. Hahaha.

Bago mag Agosto noong nakaraang taon ay nagsimula na ang plano kong umalis sa aking kumpanya. At dahil sa maigting na pagnanais na maisakatuparan ang planong ito ay nagpasa na ako ng resignation letter bago pa man ang aking bakasyon sa pinas noong isang buwan. Hindi maikakaila na ang kumpanya ko ngayon ay isa sa pinakamatinding hinagupit ng krisis pangpinansyal sa buong mundo. At lalong hindi maikakaila na may ilang business units dito sa Asya na nagtanggal ng mga tao, contractual at permanent.

Kinausap na rin kami dito sa kumpanya na maaring may tanggalang mangyayari sa hinaharap. At ang posibilidad ay malaki. Sa totoo lang, magaan kong tinanggap ang balitang iyon. Kasi ba naman, limang buwan ko nang plano ang pagbibitiw sa aking tungkulin. Kaya ayun, hanggang ika-24 na lang ng Pebrero ang itatagal ko sa aking kumpanya. Ito ay naaayon sa aking plano. At mukhang ako na lang ang pinoy na maiiwan sa aming departamento dahil malamang ay maunahan pa ako ng iba. Pero hindi nakakalungkot ‘yon. Parte ‘yon ng buhay. Hahaha.

Ang kailangang kong pagtuunan ng pansin sa mga susunod na linggo ay kung saan ko ba talaga gustong magtrabaho. Ngunit pakiramdam ko ay gusto ko sa Singapore. Bagong lugar, bagong trabaho, bagong buhay at bagong bahay. Sabi nga ng Chinese/Rich kid kong kaibigan ay masaya ang walang plano. Haha.

At mukhang ginaya ko na naman ang aking brother na nagbitiw din sa kanyang posisyon 2 buwan na ang nakalipas. Pero ang kaibihan lang ay tila ayaw ko munang bumalik sa aking tinubuang lupa.

Anu’t ano pa man, magiging maayos din ang lahat. Mali ata iyon. Kasi maayos naman lahat e. Hahaha. Kaya ang magandang gawin ay magbakasyon sa darating na Chinese New Year. Tutungo ako sa Singapore kasama si Dhey at Jong at maglalakwatsa. Kwentuhan ko kayo ng mga susunod na kabanata ng aking buhay sa mga darating na araw at linggo.

One day before going back to KL, I met with some of my Sun Life friends and headed to Red Box@Greenbelt. Had a great time singing and laughing our hearts out. Coolness!

Check out Anna’s multiply site for more pictures.