Weird Al Yankovic

The radio was playing James Blunt’s Carry You Home.

The lady barista asked for my order.

“Tall soy mocha,” I answered.

“What size?” she  asked.

At the back of my head I was like, “I said TALL, right? Ugh.”

Once again I told her that I’m getting tall size.

A bit pissed, she asked once more, “What size? Like Small, Medium or Large.”

Oh fcuk. I’m in a Second Cup outlet and not in Starbucks.

“Oooppss. I’m getting a small soy mocha, no whip.”

I guess. NOT. Hahaha.

.

Photo by MTAGA.

When I saw Jobert Sucaldito in some random resort in Quezon, I could not help but be thankful to God.LOL

I promise, just eight more comic strips and I’ll hit the sack. Damn, it’s almost 1am. Monday morning it is.

I wonder why some people fancy breakfast in bed so much. I guess they haven’t tried reading webcomics in bed immediately after waking up in the morning. I think it is way cooler.

You guessed it right. Homeless Hipsters is the title of Questionable Content’s 275th strip. >:)

Yeah, it’s already been two weeks but my left ankle still hurts. The orthopedic doctor I saw just last week told me that everything is okay as what the x-ray results showed. “It will soon be gone, ” he said.

Well I hope it’s the pain, not the ankle. LOL

I was waiting in line at Starbucks when a barista asked a couple (a Middle Eastern man and an exotic Filipina) for their order.

Barista: Can I have your order sir?
Man: A shot of espresso and tall cafe mocha.
Barista: How about you ma’am?
<no response from the exotic lady>
Barista: Name for the cup sir?
Man: Huh? What name?
Barista: For the cup sir…
<the man shakes his head>
Barista: Would you like something to eat?
Lady: Umm, do you have crocoissant with chocolate stuff in it?

I almost died laughing.

May naghanap sa yahoo ng “handsome korean guys” at napadpad sila sa blog ko. LOL

LOL. I’m going back home tomorrow.

I need to take a cold shower. Hahaha.

 Beer, anyone?

May bago akong nadiskobreng Chinese Resto na malapit sa condo namin. Ito ay ang Nam Heong. Bukod sa masarap na ang pagkain, sulit pa ang presyo. Kaya kahapon ng umaga ay kumain ako doon. Ngumiti ako sa store manager. Wala lang. Ganun talaga ako para mas asikasuhin ako ng mga crew. Kung ano ang bilis ng pagkuha ng order ko, ganon din kabilis ang pag serve ng bagong lutong mga putahe. At dahil sa sarap, mabilis ko rin itong naubos.

Nang lumapit ang store manager para ibigay sa ‘kin ang bill, sinabi ko sa kanya na masarap yong pagkain. Ngumiti s’ya sabay banggit ng “You should come here often.” Ngumiti naman ako at sinabing, “I will definitely come back.”

At noong kinagabihan nga ay bumalik ako doon. Umorder ng katulad ng inorder ko noong umaga. Pag nasarapan kasi ako sa pagkain, ayos lang na ‘yon ang kainin ko paulit ulit kahit ilang araw pa ‘yan. At nang tanungin ako ng store manager ng “So, are you a student?” napangiti na naman ako. Ang sabi ko sa sarili ko ay talagang mukha pa akong estudyante. Tinanong din nya agad ako kung saan ako galing. “You guess.” ang sagot ko sa kanya. Tapos ang sabi nya sa kin. “No, I mean where are you from.” Ako pa ngayon ang hindi nakaintindi sa kanya.  Pero naipaintindi ko naman sa kanya ang ibig kong sabihin. Kaya bigla na din syang sumagot. “Are you from the negro side?” Napa- Oh My God ako. Last time lang ay napagkamalian akong Eurasian, tapos ngayon ay Negro naman. Hahahaha. Hindi ko makuhang mainis kasi mas natawa ako. Inisip ko na lang na Eurasian + Negro = Ako. Hahaha. Sige na nga, Malay na lang ako.

Umalis ako sa opisina kahapon bandang 6PM. Naghintay ng bus at maluwalhating nakarating sa gilid ng aming condo pagkaraan ng 15 minuto. Dapat mas mabilis pa kung hindi nagyosi ang adik ng driver na yan. Hindi muna ako dumeretso sa bahay. Pumunta muna ako sa Carrefour para bumili ng mga sangkap na gagamitin ko sa pagluluto ng adobo. Ayun, naisipan kong subukan ang recipe ni brother Jong. Kaya bumili ako ng spareribs (na dati-rati ay liempo ang binibili ko), kikkoman (daw at matsing) soy sauce, at suka. napabili din ako ng fruit cake. Naengganyo ako kasi mukhang masarap. Nakalagay pa ay Traditional Fruit Cake. Pero nung natikman ko, napa-syet ako. Dahil sa gutom, nginuya ko pa rin at nilunok.

Balik tayo sa kwento. Nung nagbabayad na ako, may lalaking naka-longsleeves na nakatayo malapit sa counter. Pangiti-ngiti sa kin. Parang ewan. Tapos iniwasan ko na ng tingin. Pagkatapos kong magbayad, nilapitan ako. Akala ko ay credit card ngunit mali ako. Empleyado pala sya ng Carrefour at nagka-conduct sya ng survey na may kinalaman sa shopping behavior ng mga customer nila sa panahon ngayon na may krisis pampinansiyal. Dahil hindi naman ako gutom at hindi din masakit ang ulo ko, pinagbigyan ko ang kanyang hiling. Ang sabi pa niya ay may gift daw pagkatapos masagutan ang surrvey. Good deal na yan sabi ko sa aking sarili.

Mga limang pahina ang survey na yun. Pero hindi naman ako ang nagsulat kaya ok lang. Tatanungin nya ako tapos sasagot ako. Sya ang nagsusulat ng sagot ko sa survey form. May tanong sya tungkol sa age bracket. Ang bracket ko ay 25 to 34 years old na. Parang hindi ko matanggap. Bakit hindi 25 years old and below? Bakit 24 years old and below? Dahil sa inis ko, sabi ko ay 24 years old and below. LOL. Tapos, tuloy ang tanungan. Sabi nya, ano daw ang mas ok sa akin sa panahon ng recession? Ang bumili ng mga mahal na bagay pero konti lang o maraming bagay na mura. Sabi ko, wala naman akong babaguhin sa behavior ko pagdating sa pamamalengke. Nagtanong din sya ng sweldo ko, ng trabaho ko, ng handphone number ko, at ng status ko. Sabi ko, check na lang nya sa friendster. Sabi nya, ok. Di nya alam e na-delete ko na ang friendster account ko. Haha.

Ang pinakamalupit nun, nung Nationality na ang sasagutan, sabi nya sa kin. “So, you’re Eurasian, right?” Napangiti ako. Parang, Wow! Ang pogi ko. LOL. First time ‘yang mangyari. Kasi alam ko namang mukha akong Malay. Hahaha.

Sa isang fruitstand

Jun:  Ale, meron ba kayong seedless na ubas?

Deadma ang ale. Inaasikaso ang isang lalaking kustomer na kasing tanda nya. Nakikipagflirt siguro. Nagtanong muli si Jun.

Jun:  Ale, excuse me. Meron ba kayong seedless grapes?

Medyo mukhang nainis ang tindera at ito’y lumapit kay Jun.

Ale: O ayan, ayan. Boneless yan.

Hahaha. Susme.

Why I’m leaving the company:

The Scene:

In a meeting room, Jun is waiting for his superior for his quarterly performance appraisal. His boss arrives and sits next to him. Jun is feeling a little uncomfortable because he thinks something is not right.

Boss: Good morning, Jun. How are you? Ev’rything alright?
Jun: Ya, I’m cool. How about you?
Boss: Great. Shall we start?
Jun: Umm. Can I ask you something first?

Jun becomes a little bit tense.

Boss: Sure. What is it?
Jun: I don’t know… but… I’m not sure if it’s just me or your boobs really got bigger?

His boss stands up – with an angry face – and slaps Jun’s face.

Boss: I think tomorrow will be your last day. Good luck.

She walks out and slams the door.